آقای محبت الله شادابی در سال 1331 در خانواده ای بهایی در قریهء حسین آباد از توابع  همدان چشم به جهان گشود و تا کلاس ششم ابتدایی در آنجا زندگی کرد و سپس برای ادامهء تحصیل به همدان رفت . ایشان در طی گذراندن تحصیلات دوره ی متوسطه به همراه چند تن از دوستانش، مهاجر یکی از توابع همدان به نام حصارشدند .وی در در رشته ی ریاضی با اخذ رتبهء اول موفق به دریافت دیپلم گردید؛سپس با همان رتبه،در رشتهء فیزیک دانشگاه رازی کرمانشاه به  ادامهء تحصیلات عالیه پرداخت و در طول تحصیلات دانشگاهی ، به همراه چند نفر دیگر از دانشجویان برای مهاجرت به شهرستان ماهیدشت رفت.

  وی یک سال را به خاطر تضییقاتی که از طرف دانشجویان تبلیغات اسلامی صورت گرفته بود ، مرخصی گرفت و سرانجام بعد از 5 سال  در خرداد ماه سال 1357 فارغ التحصیل شد . به دستور دولت فارغ التحصیلان آن سال از خدمت نظام وظیفه معاف شدند که ایشان نیز مشمول این قانون گردید.

  پس از آن به استخدام آموزش و پرورش درآمد و سه روز در شهرستان صحنه به تدریس مشغول شد که در روز سوم به علت آنکه در ستون مذهب فرم استخدام ، واژه ی بهایی را نوشته بود، از کار اخراج شد. ایشان جزء اولین افرادی بودند که از کار اخراج شدند .در همین اثناء، آقای شادابی به صلاحدید محفل روحانی کرمانشاه، نامه ای نیز به آقای رجایی وزیر آموزش و پرورش وقت نوشت و در آن تقاضای رفع مشکل را نمود. در جواب این نامه، رجایی با خط خود این جواب را نوشته بود که ما شما بهاییان را برای سبزی فروشی هم قبول نداریم تا چه رسد به اینکه تربیت نوباوگان این مملکت را به شما بسپاریم !

 ایشان بعد از اخراج از آموزش و پرورش به شغل شوفاژ کاری ، مشغول گردیدند . پس از اینکه طرح تربیت معلم را در جامعه به همراه پانزده نفراز منتخبین درسطح ایران با موفقیت به اتمام رساندند به مدت 3 سال به استخدام محفل ملی ایران جهت تشکیل کلاس های امری در سطح دو استان سنندج و کرمانشاه درآمدند . ایشان در سال 1359 به عضویت محفل روحانی کرمانشاه و و در سال 61و 62 به عضویت محفل روحانی سنندج انتخاب شدند . از دیگر خدمات ایشان، سالها همکاری نزدیک با لجنهء معارف عالی امر بود.

  وی در سال 1359 در سن 27 سالگی در کرمانشاه با خانم فائضه مهرجو ازدواج نموده و از ایشان سه فرزند– دو دختر و یک پسر _ شدند و در سال 1369 به علت بیماری سرطان، به ملکوت ابهی صعود نمودند .

  خط زیبا و صوت دلنواز ایشان همیشه مورد تمجید سایرین بود  و از نظر صداقت ، ایمان و معلومات امری شهرهء خاص و عام و مورد اعتماد همگان بودند .

                                        روحش شاد و یادش گرامی باد